Stanisław Reszka, opat klasztoru Cystersów w Jędrzejowie, żył w czasach Zygmunta Augusta. Zaczął studia na Uniwersytecie Jagiellońskim, później kontynuował je we Frankfurcie nad Odrą i prawdopodobnie w Wittenberdze i Lipsku. Kardynał Hozjusz wziął Reszke z Krakowa jako swego sekretarza w poselstwie do Rzymu. Następnie wysłał go Hozjusz do Paryża z powinszowankami dla wybranego na tron Polski Henryka Walezego w 1573 roku. Walezy mianował Reszke swoim sekretarzem, którą to funkcję pełnił też przy Stefanie Batorym. Zajmował się on wtedy także wychowaniem królewskiego bratanka, Andrzeja Batorego. Kilkakrotnie posłował do Rzymu, obdarzony zaufaniem jeszcze przez Zygmunta III. Pisał i wydawał liczne dzieła polemiczne w obronie kościoła, wiary i papieża. Była to bowiem era reformacji i początki kontrreformacji, w której Reszka pełnił niepoślednią rolę jako autor kilkunastu drukowanych dzieł. Od Stefana Batorego otrzymał właśnie opactwo jędrzejowskie, ale przykładnym opatem nigdy nie był. Prowadził czynne i ruchliwe życie. Ostatnie dziewięć lat spędził w Neapolu jako poseł króla w sprawie odzyskania tzw. sum neapolitańskich, czyli pożyczki udzielonej jeszcze przez królową Bonę królowi hiszpańskiemu. Kopia przepowiedni opata Stanisława Reszki znalazła się w XVIII wieku w posiadaniu jego spadkobiercy w klasztorze Cystersów w Przemęcie, księdza Szołdrowskiego. Pierwsza część przepowiedni, symbole królów — szeroko znana była w połowie XIX wieku (przytoczył ją w przypisach do swojej książki pt. „Trzy wieszczby" Lucjan Siemiński, Paryż, 1841). Podobno jednak pierwszy raz wydrukowano ten spis władców Polski jeszcze w 1741 roku, w wydanej w Wiedniu książce pt. „Vaticinia", ale tylko do „Custos Yigilantiae". Całość tekstu wraz z następującym po spisie symboli królewskich opisem króla, zwanego „Siedmiopagórkowym Panem" — znajdowała się w posiadaniu księdza Józefa Szołdrowskiego. Od niego otrzymał tekst Józef Chociszewski i opublikował go w „Księdze sybillińskiej o przyszłości" (Inowrocław,1895). Kopia opata Szołdrowskiego z XVIII wieku nie zachowała się, a pierwodruk wiedeński zawiera tylko 12 pozycji, z czego można wnosić, że następnych pięć — czyli wszystkie po „Custos Vigilantiae", dopisane zostały później, jednakże przed rokiem 1841, kiedy to Siemieński zna już komplet władców — wszystkich siedemnastu.

Proroctwo Wernyhory

Józef Chociszewski, autor „Księgi sybillińskiej o przyszłości", daje pier wszą interpretację listy władców, a uzupełnia go prof. Bartłomiej Groch w swojej książce „Ks. Bronisław Markiewicz i jego dzieło oraz przepowiedni o przyszłości Polski". Cytuję za nim: „1. Flos in Valle — kwiat w dolinie oznacza Henryka Walezego, na cc naprowadza wyraz łaciński vallis — dolina, spokrewniony z nazwiskiem „Valois" i to, że Walezjusze mieli w swym herbie lilie w dolinie. 2. Nominis Corona — z imienia korona, to Stefan Batory. Imię bowiem Stefan pochodzi od greckiego wyrazu „stefanos" — wieniec, korona. Król też swymi czynami zasłużył na przepowiedziany mu symbol. 3. Exul fortunatus — wygnaniec szczęśliwy, to Zygmunt III. Król ten został jako dziecko ze Szwecji wypędzony, a jako monarcha Polski miał wielkie szczęście, którego jednak nie umiał wykorzystać. 4. Gloria succedens — chwała następująca, oznacza Władysława IV, którego zwycięstwa i zamiary były sławne i korzystne dla Polski. 5. Manipulus sterilis — sługa niepożyteczny (bezpłodny) odnosi się trafnie do Jana Kazimierza, który mimo swej dobrej woli nie panował z pożytkiem dla narodu. (...) Abdykacja, którą chciał się przysłużyć narodowi zupełnie usprawiedliwia ów przydomek. 6. Noctis breve Sidus — nocy krótkiej gwiazda, wskazuje na Michała Ko-rybuta Wiśniowieckiego, którego panowanie było krótkie "i podobne do nocy z powodu haniebnego traktatu w Buczaczu z Turkami. Prócz tego Wiśniowieccy mieli w herbie gwiazdy. 7. Manus Congregatorum — ramię zgromadzonych, jest to Jan III Sobieski, który pod Wiedniem objąwszy dowództwo nad wojskami chrześcijańskimi ocalił nie tylko Austrię, ale i Europę od zalewu Bisurmanów. 8. Diversi Coloris — różnej barwy, odnosi się do Augusta II, który zmienił religię i rządził w Polsce i Saksonii. Właśnie jego przejście z protestantyzmu na katolicyzm i rządy dwóch państw oznaczają w przenośni dwukolorowość. 9. Solus Princeps — jedyny księciem, pierwszym, to Stanisław Leszczyński, a 10. Ex duobus unus — (to August III) wydaje mi się jednak, że odwrotnie, Solus princeps to będzie August III, następca Augusta Mocnego, a jeden z dwóch — to Leszczyński, bo zwykle rządził jako drugi, jeden z dwóch królów — czy to z Augustem Mocnym, czy Augustem III. 11. Sonitus Apium — brzęczenie pszczół, przypomina czasy Stanisława Augusta, za którego Polacy jakby wyroili się z ciasnego ula państwowości szlacheckiej, w poszukiwaniu dróg (...) do państwa demokratycznego. 12. Custos Yigilantiae — stróż czujności (albo czuwających), to Tadeusz Kościuszko. Bohater ten po upadku władzy królewskiej nie tylko ocalił honor upadającej Polski, ale także niejako czuwał nad jej odrodzeniem (...). 13. Seipse Fortis — sam dzielny, wskazuje na twórcę Legionów polskich, Henryka Dąbrowskiego, który był osobiście dzielnym, podobnie jak i ogół legionistów, ale nie potrafił porwać za sobą całego narodu celem wywalczenia pełnej niezależności. 14. Civitatis aliquod ornamentum — czyli „Państwa jakaś ozdoba", przvpomina nam Księstwo Warszawskie (...) 15. Alter Cracus — drugi Krak, odnosi się do Józefa Piłsudskiego. Jak bowiem legendarny Krak założeniem Krakowa dał początek państwu Małopolan, tak i Józef Piłsudski, któremu naród usypał w Krakowie mogiłę po dobnie jak Krakowi, zapoczątkował dzisiejszą Polskę. Jak państwo Małopo-Lm zjednoczyło się później z Wielkopolską i z Mazowszem, tak samo obecna Polska może się jeszcze połączyć z innymi zagrożonymi i uciskanymi krajami..." Tutaj prof. Groch daje upust swoim marzeniom o federacji Polski być może z Litwą, Ukrainą czy Białorusią, które to ideały przyświecały również Jozefowi Piłsudskiemu. 16. Patriae Sol — słońce ojczyzny, oznacza przyszłego odnowiciela świata, opisanego przez Mickiewicza w widzeniu Księdza Piotra w „Dziadach" (...) Odnowicielem tym ma być przepowiadany przez ks. Markiewicza papież Polak, który chociaż będzie z obcej matki, podobnie jak Józef Piłsudski, to jednak oprze się na Polsce, a później na Słowiańszczyźnie — „zbuduje ogromy swego kościoła". 17. Symbol „Regnorum Occasus" — ostatni z listy, wydaje się sygnałem rac/ej owego upadku królestw, czyli władztwa, a nie „że papież ten wprowadzi do ustroju społecznego prawdziwy demokratyzm". „W ten sposób nastąpi zupełny upadek monarchiczno-dyktatorskiej formy rządzenia". Nie wskazuje jednak tutaj żadnej osoby. Swój komentarz do listy, złożonej z symboli władców, pióra Stanisława Reszki — napisał prof. Groch w roku 1938, czyli dokładnie pół wieku temu.

Przepowiednia opata Reszki

Profetia Abbatis Andreoviensis Stanislai de regibus Poloniae et veritas conformis. Czyli: Proroctwo opata jędrzejowskiego Stanisława o królach Polski. 1. Flos in Vallae - Kwiat w dolinie 2. Nominis Corona - Z imienia korona 3. Exul fortunatus - Wygnaniec szczęśliwy 4. Gloria succedens - Chwała następująca 5. Manipulus sterilis - Sługa niepłodny 6. Noctis breve Sidus - Krótkiej nocy gwiazda 7. Manus Congregatorum - Ramię zebranych 8. Diversi Coloris - Różnej barwy 9. Solus Princeps - Jedyny księciem 10. Ex duobus Unus - Z dwóch jeden 11. Sonitus Opium - Brzęczenie pszczół 12. Custos Vigilantiae - Stróż czujności 13. Ipse Fortis - Sam mężny 14. Civitatis aliąuod ornamentum - Jakaś ozdoba państwa 15. Alter Cracus - Drugi Krak 16. Patriae Sol - Słońce Ojczyzny 17. Regnorum Occasus - Upadek królestw. Gdy po tysiąc siedem zagrozi, wtedy królową wdowę wdowiec mieć będzie. Który siedmiopagórkowy pan mieć będzie Szczęśliwy król we wszystkim, do niego wrócą Prusy, nakłoni się Pomorze, Niemcy milczeć będą, odżyje z popiołów Polska, Passawia zobaczy, Łotwa obawiać się będzie, Brandenburgia zapłacze Dama smucić się będzie. Moskwa się zadziwi, Francja zobaczy, że bez cudzych pieniędzy umocni się i wzrośnie Polska. I kościół katolicki będzie si radował. Ciebie Boga chwalimy.