|
Przeszukaj Listonosza
Polecamy Witryny
● blogi
● wizytówki
● praca
● ogłoszenia
● internet
● brukowiec
● bajeczka
Sponsorzy
Imieniny - Prezenty
Urodziny - Prezenty
|
Nostradamus
Informacje o autorze przepowiedni.
Ten światowej sławy autor przepowiedni nader tajemniczych i groźnych pochodził z prowansalskiej rodziny żydowskiej. Jego dziadek był nadwornym lekarzem króla Prowansji. Dziadek wychowywał młodego Michała, rozbudzając w nim zamiłowanie do nauk przyrodniczych, do medycyny, astronomii, astrologii. Ojciec Michała Nostradamusa, notariusz, wysłał syna na studia do Avinionu, skąd przeniósł się on na Uniwersytet w Montpellier — tam zgłębiał nauki medyczne. Studia jego przerwała okropna zaraza. Nostradamus jako adept medycyny zwalczał ją według własnych metod, stosując specjalne środki dezynfekcji gardła i dróg oddechowych. Osiągnął świetne efekty. Po czterech latach walki z zarazą wrócił na uniwersytet, aby ukończyć studia. Jednakże jego wiara w medycynę została poderwana w okresie następnej, innej zarazy, gdy dotknęła go śmierć żony i dwóch synków. Przez osiem lat, wędrując po Francji i Włoszech, uprawiał zawód lekarza.
W 1547 roku wrócił do miejscowości Salon i przestał zupełnie zajmować się medycyną. Trudnił się odtąd przepowiadaniem wydarzeń przyszłości. Przepowiedział np. śmierć króla Francji, Henryka II w 1559 roku — na kilka lat wcześniej opisał ją ze wszystkimi szczegółami. Zyskiwał swym proroctwem sławę za życie, przepowiedział nawet trafnie okoliczności własnej śmierci.
„W dom wróciwszy, dar królewski złożę, skończone dzieło, do Ciebie idę Boże".
Tak się też stało: wieczorem wrócił do domu z dworu królewskiego, gdzie obdarowano go sumą 300 złotych talarów, a nad ranem znaleziono go nieżywego obok łóżka.
Swoje przepowiednie ujmował w czterowierszowe zwrotki — sto takich zwrotek tworzyło centurię. Dziesięć tomów centurii ukazało się za jego życia, trzy tomy wyszły po śmierci Nostradamusa, ale wielu badaczy wątpi w ich autentyczność.
Pierwszy tom wydany został w 1555 roku w Lyonie i zawierał aż siedem centurii. We wstępie do pierwszego wydania swoich centurii Nostradamus zaznaczył, że przepowiednie swoje opracowywał, gdy czuł specjalny nastrój, a dodatkowo niektóre wieszczby obliczał według ruchu ciał niebieskich, posługując się astrologią.
Interpretacja przepowiedni.
Wzmianki o Polsce są u Nostradamusa nieliczne, a jego przepowiednie w Polsce w pełni nie są znane, gdyż dotąd nie zostały przetłumaczone w całości — a tylko fragmentarycznie. Kompletnego przekładu z francuskiego języka oryginału dokonali m.in. Niemcy i to kilkakrotnie, uznając trafność i zaskakujący niekiedy dar przewidywania Nostradamusa. Zwłaszcza oni podnosili zalety jego przepowiedni w okresie II wojny światowej, usiłując niektóre tajemnicze wersety uznać za proroctwo sukcesów swego Fiihrera. Jednakże takie sformułowania jak o „rybie w której wnętrzu przewiezione zostaną papiery i broń" — zaskakują i każą się zastanowić nad fenomenem zjawiska: w kilka wieków wcześniej jakże inaczej określić można było nieznaną wówczas łódź podwodną?!
Dwie pozostałe z wyżej przytoczonych zwrotki, dotyczące Polski, zastanawiają tylko — nie wywołują poważniejszych skojarzeń z wydarzeniami już zaistniałymi. Nowa liga czterech państw — Rumunii, Anglii, Polski i Czech? Która chce wydostać się poza słupy Herkulesa, czyli za Cieśninę Gibraltarską — dokąd? Barcyna — to Barca w Cyrenajce, a Tyrenia dotyczy Włoch — na tych terenach toczyły się walki podczas II wojny światowej, ale nie poprzedzone zostały taką koalicją tych czterech państw. Czechy nie weszły nigdy w alians z Polską, Rumunia ostatecznie stanęła przy boku Niemiec.
Druga zwrotka (cent. III, 67) mówi o Anglikach, którzy zbroczeni krwią zmienią się w ciągu 290 lat siedmiokrotnie. Różne fakty podaje się na uzasadnienie tej siedmiokrotnej przemiany, ale 290 lat po opublikowaniu tej przepowiedni minęło dziwnym trafem, w 1939 roku.
Dwa ostatnie wiersze, mówiące o tym, że Francja nie dozna pomocy Niemiec, są jakby ironiczne, wiemy, że Niemcy napadły na Francję, a tego Nostradamus nie mówi. Dlaczego nie pomogły Niemcy Francji? Przez Polskę, którą nazywa wieszcz „bastardem Barana", przy czym Baran to rzekomo Niemcy (to znak astrologiczny Niemiec). Dlaczego jednak Polska miałaby być bastardem, czyli nielegalnym potomkiem Niemiec, tego już nikt wyjaśnić nie potrafi, choć uczeni badacze Nostradamusa twierdzili, że chodzi tu o Bastardów — plemię, które ongiś zamieszkiwało tereny dzisiejszej Polski.
Trzecia z zamieszczonych powyżej zwrotek dotyczy króla Francji i Polski, Henryka Walezego i pochodzi właśnie z pierwszego tomu centurii. W szesnaście lat później Henryka wybrano królem Polski, a po piętnastu latach panowania we Francji zamordowany został przez Francuza. Istotnie, można było o Polsce pisać z przydomkiem wielka, należała bowiem do największych państw ówczesnej Europy. Henryk Walezy jednak opuścił jej tron, aby objąć należne mu francuskie dziedzictwo. W 1589 roku zabił go sztyletem Jakub Clement. Przepowiednia ta sprawdziła się już po śmierci samego Nostradamusa, który zmarł w 1566 roku.
Tajemnicze, pełne symbolicznych określeń czterowiersze, dają interpretatorom wielkie pole do popisu, gdyż można pod nie podkładać liczne i zdaje się zupełnie różne interpretacje.
Dla dokładniejszego zapoznania się z Nostradamusem chcemy przytoczyć jego przepowiednie dotyczące Napoleona, niewątpliwie jednego z największych
Francuzów, jakich stworzyć miała przyszłość. Interpretatorzy wybrali kilkanaście
strof z wielu centurii i ułożyli je w takiej oto kolejności.
Interpretacja przepowiedni
Pierwsza zwrotka tu przytoczona jest dla niektórych badaczy wprost „fascynująca" i „nadspodziewanie jasnowidząca". Co to za człowiek z gór Gaufier? To bracia Montgolfier, wynalazcy balonu, pionierzy awiacji. W bitwie pod Fleurus, w początkach kariery wojskowej Napoleona, użyto tego balonu do obserwacji pola bitwy i z balonu przekazywano informacje wodzowi — przyczyniły się one do porażki Austriaków (rok 1794). Dalsze dwa wiersze mówią o zdobyczy, a tą był spory fragment państwa papieskiego, stąd Pius VI poczuć się mógł nieswojo.
Druga zwrotka mówi o miejscu urodzenia Napoleona, blisko Italii, że Francja za jego czyny sporo zapłaci, że jego wodzowie w mniejszym stopniu są książętami, a w większym rzeźnikami. Poetycki przekład to określenie nieco łagodzi („więcej żyją wojną"), podczas gdy oryginał wyraźnie używa słów „boucher", rzeźnik. Ci wodzowie nie byli książętami krwi, raczej synami ludu, którzy od swego wodza otrzymali tytuły, a ich działalność w uprawnionej sztuce zabijania podczas wielkich bitew była zaiste rzeźnicka — zasłali Europę tysiącami trupów.
Dalsze dwie zwrotki w bardzo zakamuflowanej, sybillińskiej formie, podają imię Napoleona.
W czwartej zwrotce widzimy wyprawę na Moskwę i jej pożar. „Ostrzyżona głowa" to właśnie Napoleon. Nosi wtedy krótkie włosy, w przeciwieństwie do peruk poprzedzających go cesarzy. Przepowiednia wyznacza mu równo czternaście lat panowania — i tak było w istocie. I kościół też wiele wycierpiał za Napoleona.
Centuria I, 77 określa miejsce bitwy pod Trafalgarem nader dokładnie, między przylądkami Calpre i Roche. Dokładnie je podał Nostradamus na ,250 lat wcześniej! „Dla naszego doktora nie ma niemożliwości!" — wykrzykuje radośnie jeden z badaczy centurii Nostradamusa.
Najmłodszym szwagrem Napoleona był Murat, król Neapolu, ożeniony z najmłodszą siostrą Bonapartego, który zdradził cesarza w 1814 roku, ale potem powrócił do niego i w rezultacie został przez sprzymierzonych rozstrzelany.
Centuria I, 32 zawiera fakt abdykacji cesarza i osadzenia go na wyspie Elbie, jego ucieczkę stamtąd przez zatokę genueńską do położonego koło Marsylii Antibas (kilkanaście kilometrów pomyłki).
Końcowy wiersz ostatniej zwrotki w połowie jest niezrozumiały — śmierci unika, ale jaki miód z beczek uchodzi? Czy to przenośnia dotycząca sławy niezwyciężonego? Uczeni badacze tłumaczą, że ten miód, to obficie przelana krew gwardii, ale to interpretacja mocno naciągana.
Interpretacja przepowiedni.
C.W. Loog, autor książki zatytułowanej „Die Weissagungen des Nostradamus", zawarł w niej próbę zarówno interpretacji, jak i dał klucz do chronologii owych skomplikowanych wieszczb Nostradamusa. To on zestawił — wedle tego swego chronologicznego porządku — czterowiersze dotyczące wojen XX wieku, które w jego pojęciu dotyczyły I wojny światowej. Ale
już po przeczytaniu pierwszych linijek widzimy, że mogą one z powodzeniem mieć związek z II wojną światową, której poważne epizody, podobnie jak podczas I wojny — toczyły się w północnej Afryce, na terenie krain arabskich.
Trzecia strofa wyraźnie wskazuje na Związek Radziecki, przeżywający kryzys niedawno, dźwigający się dzięki „piatiletkom" i zdradzony w sojuszu przez Hitlera. Włochy istotnie przeżywały wówczas rozterki, obalały Mussoliniego i opuściły sojusznika w Berlinie.
Sześciowiersz (Six 47) z tajemniczym wielkim Węgrem w łodzi i nowo narodzonym, co wojnę znów rozpala — C.W. Loog odnosił do I wojny światowej. Tłumaczenie znaczeń jest tutaj trochę naciągane: wielkim Węgrem ma być cesarz Franciszek Józef I, również król Węgier, który wsiada w łódź śmierci. Jego następca Karol VI ma być tym nowo narodzonym, który rozpoczyna ofensywę majową w roku 1916, przeciwko Włochom. Królewiątko — zdaniem Looga — to król Włoch, będący niskiego, niemal chłopięcego wzrostu...
Równoczesne uderzenie na Anglię i Rumunię miało miejsce istotnie w I wojnie światowej. Właśnie w 1916 roku Rumunia opowiedziała się po stronie Ententy, za co została wkrótce pobita przez wojska austro-węgierskie. Równocześnie Niemcy przy pomocy floty ostrzelały brytyjskie porty z morza, na co odważył się admirał Scheer również w 1916 roku.
Następny czterowiersz też dotyczy I wojny: głód w Niemczech zakończył wojnę, blokada gospodarcza prowadzona przez Ententę wydała owoce.
Miasto St. Quentin było miejscem głównego uderzenia podczas ofensywy niemieckiej w marcu 1918 roku. Dowodzili — niemiecki Kronprinz i następca tronu bawarskiego — zatem dwaj „następcy". Dalsza część dotyczy teatru wojny we Włoszech, nad Brentą i Piavą, która leży pod 45 stopniem! Ostatnia zwrotka jest bardziej tajemnicza. Badacze objaśniają ją w następujący sposób: właśnie między Bayonne i St. Jean de Luz założono ogromny obóz wojskowy, w którym szkolono napływających zza oceanu rekrutów amerykańskich w czasie I wojny światowej. Jakże zatem drobne epizody potrafiłby przewidzieć Nostradamus!
Przejdźmy jednak do tego, co nie jest jeszcze przeszłością dla nas, ale przyszłością.
Wizja przyszłości
Francja ma na powrót stać się monarchią, a zapowiedziany w centurii X, 72 król Henryk Szczęśliwy opisany jest tak oto: w roku 1999 w siódmym miesiącu zstąpi z nieba wielki i straszny monarcha. Odżyje wielki król z Angouleme. Przed wielką wojną będzie panował szczęśliwie. Francja za jego panowania rozbłyśnie, a każdy będzie ją kochał (centuria X, 48). Król ten panować będzie długo otoczony szacunkiem tak wielkim, jakiego nigdy nie mięli poprzednicy. Pozostawi po sobie nieśmiertelną sławę i stanie się... wodzem świata (centuria VI, 70). Lubianego i nienawidzonego za życia bać się go będą nawet po śmierci. Stanie się znany całemu światu, a zadowoli się przydomkiem „zwycięzca".
Za panowania tego króla ma nastąpić wielka wojna Francji z Anglią o supremację nad Europą. Henryk Szczęśliwy zaatakuje Anglię eskadrami łodzi podwodnych, obiegnie Londyn, wywoła głód na wyspach brytyjskich długim oblężeniem przez flotę podwodną. To tu występuje „ryba", w której zamknięto listy i broń. Anglicy z kolei rzucą wielkie wojska na teren Francji, zaatakują tereny nad Mamą i Sekwaną, obsadzą Nantes i Reims (IV, 46), a flota brytyjska wpłynie na rzekę Garonnę. Włosi zaatakują Francję, ale Henryk przepędzi ich aż do rzeki Pad, choć wcześniej zajmą południe Francji, aż do Pirenejów. W końcu wojny Anglia zostaje pokonana, Niemcy przez cały czas pozostają neutralne.
W następnym etapie król Henryk rozprawia się z Italią, gdzie panuje król, zwany przez Nostradamusa Kędzierzawym. Henryk zdobywa Rzym, dokąd wprowadza wielkie masy emigrantów, którzy stąd uciekli, i umacnia wielkiego papieża. Henryk przenosi stolicę Francji w inne miejsce — do Bloi, gdzie Henryk ma zostać pochowany. Po jego śmierci wszystko co stworzył zostaje zmarnowane przez następcę, również o imieniu Henryk. Doprowadzi on Francję do ruiny, wybuchnie za niego nowa wielka wojna około 2100 roku, a głównym przeciwnikiem Francji staną się wówczas Niemcy (Cymbrowie). Ich wojska przejdą zwycięsko przez całą Francję, a rozstrzygające bitwy stoczone zostaną koło Pirenejów. Idą z Niemcami Włosi, którzy odzyskują Sabaudię i Monaco. Gdy Niemcy staną pod Paryżem nastąpi w okolicy wielki wybuch wulkanu. Mieszkańcy miasta uciekną masowo na południe, a Niemcy zajmą linię Loary. W końcu zwyciężają Francję, wskrzeszają dawne cesarstwo rzymskie narodu niemieckiego, ich cesarz zasiada na złotym tronie.
Władztwo Niemiec nad Europą określa Nostradamus jak „Saint Empire". Nadchodzi znów era ogólnego pokoju, Ligi Narodów, wojny znikają z życia Europy na długie lata. To proroctwo ostatecznego zwycięstwa Niemiec tłumaczy, dlaczego Nostradamus był tylokrotnie tłumaczony i cytowany w Niemczech, a także używany przez goebbelsowską propagandę do wykazania słusznego kierunku, jakim idzie Adolf Hitler w swoich podbojach.
Owa przyszłość, przepowiedziana przez Nostradamusa, określona dokładnymi datami — wydaje się być bardzo problematyczna, a niektórym badaczom wydawało się, że wieszczowi poplątały się daty i wydarzenia. Niemniej jednak mamy wyraźnie do czynienia z czasami około roku 2000 i później. Jest to dość rzadko spotykane proroctwo tak konkretne i na tak daleki dystans, bo zapisane na pięćset lat wcześniej.
Panowanie Henryka Szczęśliwego winno nastąpić jeszcze pod koniec XX wieku, pozostało więc niewiele czasu do wypełnienia się tej wróżby. A po jego panowaniu 57 lat pokoju — do roku 2100. Zostawmy to proroctwo do konfrontacji z rzeczywistością naszym wnukom i prawnukom.
O wojnach XX wieku
Z brzaskiem kur zapieje po raz drugi Wśród Arabów ci z Tunisu, Fezu, Budziji Król Maroka w jasyr idzie długi W roku tysiąc sześćset siódmym liturgii.
(centuria VI, 54)
Przez Europę Fez wdeptany w błoto Miasta jej i duszę ogień orze, Wielki Azji z wojskiem swym i flotą Przez niebieski krzyż śmiertelność wzmoże.
(centuria VI, 80)
Rzekną wkrótce o sierpie, tej istocie chorej Że się szybko z przepaści do góry podnosi Potem w ciężkiej rozterce co do zdrady skorej Będzie ten, co władztwo nad Werona głosi.
(centuria I, 12)
Wielki Węgier łodzią jedzie w drodze Nowo narodzony wojnę znów rozpala, Ze sąsiadem oblężonym srodze, Królewiątko dumne nie pozwala, By go zbytnio naciskano zbrojnie Przez trzy lata wojsko ma na wojnie.
(Six 47)
Czarną Dację i brytyjską ziemię Połączeni bracia uciskają Wódz Rumunów to
Galickie plemię Wojska w lasach bite się cofają.
(centuria VI, 7)
Jedni na wyspach z dawna oblegani Do walki z wrogiem siły nabierają Drudzy od zewnątrz głodem pokonani W głód jeszcze większy wtrąceni konają.
(centuria III, 71)
Opodal St. Quentin w zaczarowanym lesie W opactwie Flamandczyków na sztuki rozniosą Dwaj następcy, ciosami o których wieść niesie Potem pościg aż warty krwi opłyną rosą.
(centuria IX, 40)
W Morurze wnet trzęsienie ziemi się wydarzy Skoro się cesarz Niemiec do połowy wdziera; Uśpiony pokój o wojnie znów marzy, Pod Francją na Wielkanoc przepaść się otwiera.
(centuria IX, 31)
Pod czterdziestym piątym stopniem pożar toczy Włochy i już nowemu miastu niesie zgubę; Ogromny płomień daleko przeskoczy, Gdy z Normanami zechcą zrobić próbę.
Między St. Jean de Luz a Bayonne Przedgórze Marsa powoli wyrasta Niweczy ladacznica wysiłki obronne Północy, potem w łóżku ją dusi i basta.
(centuria VI, 97)
Przepowiednie dotyczące Napoleona
Będzie z gór Gaufier i Awentynu Co przez dziurę powiadomi wojsko Wśród dwóch skał zdobyczy moc i czynu Szósty papież czuje się nieswojsko.
(centuria V, 57)
Cesarz się zrodzi w Italii pobliżu
Cesarstwo cenę zapłaci zań hojną
Rzekną o ludziach, którzy z nim w przymierzu
Ze mniej książęta, więcej żyją wojną.
(centuria I, 60)
Wyjdzie z dzikiej nazwy nowe imię Które trzy siostry od losy dostały Słowem i czynem poprowadzi plemię W sławie nad innych wszystkich okazały.
(centuria I, 76)
Z ziem słowiańskich idą wojska zgromadzone Niszczyciel stare miasto rujnuje dokoła Kraj swój rzymski zobaczy mocno spustoszony Potem wielkiego ognia ugasić nie zdoła.
(centuria IV, 82)
Ponad miastem morskim i lenniczym Ostrzyżona głowa władztwo obejmuje Pędzi brudnych, co dlań będą biczem Lat czternaście władzę swą sprawuje.
(centuria VII, 13)
Żołnierz na tronie cesarskim zasiądzie Miast krótkiej szaty płaszcz na nim zawiśnie Mocarz wojny wrogiem dla kościoła będzie Jak z wody gąbkę tak księży wyciśnie.
(centuria VIII, 57)
Bitwę przygotuje między dwojgiem mórz Ten, który później od wędzidła zginie Anglia żagle żałobne opuściła już Gdy flota między Calpre a Bocheval wpłynie.
(centuria I, 77)
Galijczyk, co wojną cesarstwo zdobywa Przez najmłodszego szwagra ohydnie zdradzony, Szwagier wspaniałą szarżą żołnierzy porywa Za swą zdradę przez długi czas znienawidzony.
(centuria X, 34)
Wielkie mocarstwo nagle będzie przeniesione W miejsce, co głośną wnet uzyska sławę Chociaż dotąd nieznane ono i wzgardzone W mury jego podąży złożyć swą buławę.
(centuria I, 32)
Italskich wysp niewolnik, książę zwyciężony Genueńską zatoką na Marsylię godzi Wielkim wysiłkiem obcych znowu pogrążony Śmierci sam unika, z beczek miód uchodzi.
(centuria X, 24)
Przepowiednie Nostradamusa
XVI wiek
Trzy czterowiersze o Polsce
Narody Dacji, Anglii i Polski
I jeszcze Czech utworzą nową ligę
aby wydostać się poza słupy Herkulesa
W Barcynie i Tyrenii przyjdzie do okrutnej wojny.
(centuria V, 51)
Siedmiokrotnie zmieni się naród brytyjski
Krwią zbroczony przez 290 lat;
Francja nie dozna pomocy Niemiec
Bo Baran nie dowierza swojemu polskiemu bastardowi.
(centuria III, 67)
Wielka Polska żali się i skarży
że wybrała mylnie co do wieku.
Za nic nie chce u nich gospodarzyć;
z ziomków rąk śmierć spotka cię człowieku.
(centuria VII, 35)
|
