Ludmiła, żona księcia czeskiego Bożywoja, żyła na przełomie wieków IX i X. W młodości przeżyła, czasy apostoła Wielkiej Morawy, arcybiskua Metodego, który nawrócił i ochrzcił jej męża. Za mężem nawróciła się również Ludmiła, która szerzyła wiarę chrześcijańską po jego śmierci. Była babką innego sławnego władcy Czech, świętego Wacława i męczennicą za wiarę, gdyż z rozkazu poganki, księżny Drahomiry, została zgładzona. Istnieją przepowiednie które przypisuje się świętemu Wacławowi i Lud mile, ale nie są to utwory pochodzące z tak dawnych czasów. Przepowiednia Ludmiły jest najprawdopodobniej apokryfem z okresu XIX wieku, napisanym przez jakiegoś literata o nastawieniu wybitnie pro polskim, jakby z kręgu Hawliczka-Borowskiego.

Proroctwo Wernyhory

Jako apokryf przepowiada upadek orła białego i rozbiór Polski, co autor przepowiedni w XIX wieku już dobrze wiedział. Przewiduje jednak zmartwychwstanie Polski i Czech, a jako postulat trwania ładu w tej części Europy przewiduje połączenie wysiłków Polski i Czech. Emanuje z tego utworu przeświadczenie o konieczności zjednoczenia sił Polaków i Czechów, aby wybić się wspólnie na niepodległość. Prezentując taki program wspólnoty czesko-polskiej, dokument ten jest niezmiernie rzadkim zjawiskiem nie tylko pośród przepowiedni, ale w publicystyce i literaturze tego okresu. Przyjaźń między Lechem i Czechem znalazła u niewielu zrozumienie, a jednym z ostatnich jej wyznawców był generał Władysław Sikorski, który w Londynie usiłował utworzyć z rządem Benesza federację polsko-czeską jako program na lata powojenne, stanowiącą fragment „Zjednoczonej Europy".

Proroctwo Ludmiły (czeskiej)

Spętany więzami leży na ziemi lew czeski, Który kiedyś stawiał opór Rzymowi. I polski orzeł upadł nisko, ach, bardzo nisko, Gdyż napoił się okropną trucizną niezgody; Lot jego ustał, z wysokich obłoków Strącił go srogi wyrok przeznaczenia, Trzy orły krążą naokoło niego, Aby spoinie podzielić się zdobyczą: Pochłonęli biedną ofiarę, a z nią i truciznę Która się szerząc zło wszędzie rozsiewa. Atoli jak Feniks, co wstaje z popiołów I odmłodzony próbuje na nowo skrzydeł do lotu Tak i polski orzeł królewski powstanie Po krótkim zgonie, silniejszy niż dawniej. Także i lew czeski rozerwie spróchniały łańcuch I powstanie ze snu pełen wspaniałości. Pocznie doświadczać siły, jaką niegdyś słynął Aby z wrogiem walkę rozpocząć. Lew i orzeł połączą swe siły, Aby się przysposobić do sprawy odwetu, I aby ciężko ukarać okropną zdradę Która tylko krwią zmyta być może. Lech i Czech poznają się jak bracia, Jako wcześnie odłączone dzieci od wspólnej matki A jako odstępstwem upadły Tak prawowierność wróci im wolność Ponieważ z dala trzymali się od ludzi, Którzy kościół chcieli zburzyć, Przeto Pan pobłogosławi ich oręż Kiedy zaczną walczyć o niepodległość.